ഞാന് ബ്ലോഗ്ഗിംഗ് ആരംഭിച്ചിട്ട് ഈ കഴിഞ്ഞ സെപ്റ്റംബറില് മൂന്നു വര്ഷങ്ങള് പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. തിരിഞ്ഞു ചിന്തിക്കുമ്പോള് ഒരു പിടി നല്ല സൌഹൃദങ്ങള് നേടാന് കഴിഞ്ഞു എന്നുള്ളതാണ് ഈ മൂന്നുവര്ഷത്തെ ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടം. അതിലുപരിയായി, സര്ഗ്ഗധനരായ കുറച്ച് നല്ല എഴുത്തുകാരെ പരിചയപ്പെടാനും, നിശ്ശബ്ദമായി അവരുടെ സൃഷ്ടികള് ആസ്വദിക്കുവാനും സാധിച്ചു.
ഈയവസരത്തില് ദീപുവിന്റെ പേര് എടുത്തു പറയാതിരിക്കുവാന് കഴിയില്ല. അഹങ്കാരം, ആദര്ശം ഇവകളുടെയൊക്കെ പേരില് ജോലിയുപേക്ഷിച്ച് ഇറങ്ങിപ്പോന്ന നിരവധി കമ്പനികളിലൊന്നില് എന്റെ ടീം ലീഡര് ആയിരുന്ന ദീപു. ഒപ്റ്റിമൈസ്ഡ് ഇമേജുകള് മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്ന ആ സ്ഥാപനത്തില് ഇന്റര്വ്യൂവിന് ഞാന് പ്രസന്റ് ചെയ്ത ഗ്രാഫിക്സ് ഫയലുകളുടെ സൈസ് കണ്ട് ബോധം കെട്ടു വീണ ദീപു, നിരന്തരം ഓഫീസിനുള്ളില് എ.സി ഫുള് സ്പീഡില് ഇട്ടെന്നെ തണുപ്പിച്ച് പീഡിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ദീപു, ‘ഇനിയെങ്കിലും നന്നാകടേയ്‘ എന്ന് ആത്മാര്ത്ഥതയുടെ തിരുവനന്തപുരം ശൈലിയില് സ്ഥിരമായി ഉപദേശിക്കാറുള്ള ദീപു, എപ്പോള് കണ്ടാലും കോഴിബിരിയാണി വാങ്ങിത്തരാറുള്ള ദീപു, എന്റെയുള്ളിലെ പ്രണയം കണ്ടിട്ടോ, എന്റെ കവിതകളില് നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന അജ്ഞാതകാമുകിയെ കണ്ടിട്ടോ എന്തോ സ്നേഹത്തോടെ ‘കോഴീ’ എന്നു വിളിക്കുന്ന ദീപു, മനസ്സില് അഗ്നി ജ്വലിക്കുന്ന നട്ടപ്പാതിരകളില് ഐ എസ് ഡി വിളിച്ച് ഞാന് ചീത്ത കേള്ക്കാറുള്ള ദീപു, ഏതു പാതിരാത്രിയിലും അക്ഷരസ്ഫുടതയോടെ, വസ്തുതാപരമായും കാര്യകാരണങ്ങള് സഹിതവും, പ്രാസമൊപ്പിച്ചും യാതൊരു ലോഭവുമില്ലാതെ ചീത്ത വിളിക്കാനും നന്നാകാന് ഉപദേശിക്കാനും സന്മനസ്സുള്ള ദീപു....
ഈ ദീപുവാണ് എന്നെ പിടിച്ച് ബ്ലോഗറാക്കിയത്. ബ്ലോഗ് എന്നൊരു കുണ്ടാമണ്ടി ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. നീ അതൊരെണ്ണം തുടങ്ങ് എന്നിട്ട് നിന്റെ കഥയും കവിതയുമൊക്കെ അതില് ഇട് എന്നൊരുപദേശം. അനുസരണക്കേട് ജന്മസിദ്ധമായവനും കുഴിമടിയനുമായ ഞാനുണ്ടോ അനുസരിക്കുന്നു. അതെന്തു കുന്തമാ. ആ പേരു കേട്ടിട്ടൊരു ഇതില്ല, അതു ശരിയാവില്ല, എനിക്കു മലയാളം ടൈപ്പ് ചെയ്യാനറിയില്ല എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞു നോക്കി. രക്ഷയില്ല. അവസാനം ഗതികെട്ട് ദീപു എന്റെ പേരില് ഒരു ബ്ലോഗ് തുടങ്ങി. പണ്ടെന്നോ ഒരു തമാശക്കു വേണ്ടി ഞാന് ഡിസൈന് ചെയ്ത ‘നിഷ്കളങ്കന് ഓണ്ലൈന്‘ എന്ന ഒരു വെബ് സൈറ്റിന്റെ അതേ പേരില്. ആഗോളപൊട്ടത്തരങ്ങള്ക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ഒരു വെബ്സൈറ്റ് തുടങ്ങണ്ട എന്നു തീരുമാനിച്ചതു കൊണ്ടാണ് സത്യത്തില് ഞാന് ആ സൈറ്റ് ഹോസ്റ്റ് ചെയ്യാതിരുന്നത്. അതേ പേരില് ദീപു ബ്ലോഗ് തുടങ്ങി എന്റെ ലീലാവിലാസങ്ങള് ചരിത്രമാക്കി രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്ന എന്തോ കുറേ പോസ്റ്റുകളും അതിലിട്ടു. പിന്നെ സ്ഥിരമായി മൂന്നു നേരവും എന്നെ വിളിച്ച് ചീത്തവിളിയും തുടങ്ങി. ബ്ലോഗ് അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്യ് ബ്ലോഗ് അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്യ് ഇതു തന്നെ പല്ലവി. അവസാനം ഒരു നിവൃത്തിയുമില്ലാതെ ആകുമ്പോള് ഒരു പോസ്റ്റിടും. പിന്നെയും അടുത്ത റൌണ്ട് ഭീഷണി വരണം അടുത്ത പോസ്റ്റിടാന്. ഇങ്ങനെ ദീപുവിനെ പേടിച്ചാണ് ഞാന് ബ്ലോഗറായത്.
എന്നിട്ടും ജീവിതപ്രാരാബ്ധങ്ങളും, പഠനവും, ജോലിയും, സന്യാസവും, പ്രണയവുമൊക്കെ കാരണം ബ്ലോഗിംഗിലേക്കു വരാന് സമയവും, അതിനുള്ള താത്പര്യവുമില്ലാതെ അതങ്ങനെ മുടങ്ങി മുടങ്ങി തുടര്ന്നു. ആ സമയത്താണ് എവിടെയോ ശുദ്ധ അസംബന്ധം കവിത എന്ന പേരില് കണ്ട് അയ്യോ എന്നൊരു ഞെട്ടല് അറിയാതെ പ്രകടിപ്പിച്ചു പോയത്. അതോടെ രംഗം കൊഴുത്തു. കവിയുടെ ആരാധകന്മാര് ഇളകി. ഉടക്കുകളായി, ഭീഷണികളായി, ഇന്നലെ കേറി വന്ന നീയാണോടാ ബോഗിലെ വിശ്വസാഹിത്യത്തെ അപമാനിക്കാന് നോക്കുന്നത് തുടങ്ങിയ ഗംഭീര പ്രശ്നങ്ങള്. അലസമായി മാത്രം ബ്ലോഗിനെ നോക്കിക്കണ്ടിരുന്ന എനിക്കിതൊരു ഊര്ജ്ജമായി. സംഗതി കൊള്ളാല്ലോ എന്നൊരു തോന്നല്. അങ്ങനെ മുടങ്ങാതെ ബ്ലോഗുകള് വായിക്കാനും കൂട്ടത്തില് വല്ലതുമൊക്കെ എഴുതാനും തുടങ്ങി. എന്നാല് നാളിതുവരെ ഞാന്,
1. അര്ക്കു വേണ്ടിയും സ്തുതി പാടിയിട്ടില്ല
2. ആരുടെയും തല്ലിപ്പൊളി സൃഷ്ടികളെ പുകഴ്ത്തിയിട്ടില്ല
3. കമന്റുകള്ക്കോ, വായനക്കാര്ക്കോ വേണ്ടി എഴുതിയിട്ടില്ല.
4. നല്ലത് എന്ന് തോന്നിയിട്ടുള്ളവയെ നന്നെന്നും അല്ലാത്തവയെ മുഖം നോക്കാതെ മോശമെന്നും വിളിക്കാന് മടി കാണിച്ചിട്ടില്ല.
5. ഇല്ലാത്ത വിഷയം ഉണ്ടാക്കി, എഴുതാന് വേണ്ടി എഴുതിയിട്ടില്ല.
6. ശത്രുക്കളെ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടില്ല. എന്നോട് ആര്ക്കെങ്കിലും ശത്രുത തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കില് അതെന്റെ കുറ്റമല്ല.
7. മിത്രങ്ങള്ക്ക് വേണ്ടി അനാവശ്യമായി കയ്യടിച്ച് അവരിലെ പ്രതിഭയെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാന് ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല.
8. എഴുതണമെന്ന് തോന്നിയിട്ടുള്ള കാര്യങ്ങള് യാതൊരു സങ്കോചവും കൂടാതെ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
9. വിമര്ശകരോട് വിമുഖത കാട്ടുകയോ അവരെ ശത്രുവായി കാണുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല.
10. തോന്നിവാസം വിളമ്പി ഞാന് എന്റെ ഭാഷയോട് മഹാപരാധം ചെയ്തിട്ടില്ല.
11. അറിവില്ലാത്ത വിഷയങ്ങള് വിളിച്ചു കൂവി പുലിയാകാന് ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല.
ഏതാണ്ട് ഒന്നര വര്ഷം കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് ഇവയെല്ലാം ഒന്ന് കാറ്റഗറൈസ് ചെയ്യണം എന്നു തോന്നിയത്. അങ്ങനെ ഹൃദയത്തുടിപ്പുകള് തുടങ്ങി. നിഷ്കളങ്കന് ഓണ്ലൈനിന്റെ ഹെഡര് ‘ജയകൃഷ്ണന്റെ കവിതകള്‘ എന്നാക്കി അതില് കവിതകളും, ഹൃദയത്തുടിപ്പുകളില് കഥ എന്നു വേണമെങ്കില് വിളിക്കാവുന്ന
കുറേ കുറിപ്പുകളും, ചില അനുഭവക്കുറിപ്പുകളും സൂക്ഷിച്ചു. തുടര്ന്ന് ദീപുവിന്റെ അഭിപ്രായപ്രകാരമാണ് സാമൂഹികപ്രാധാന്യമുള്ള വിഷയങ്ങളിലെ സ്വന്തം കാഴ്ച്ചപ്പാടുകള് പങ്കു വയ്ക്കാനൊരിടം എന്ന നിലയില് കാഴ്ച്ച ആരംഭിക്കുന്നത്. വീണ്ടും നാളുകള്ക്കു ശേഷം നല്ല നല്ല ബ്ലോഗുകളും, എഴുത്തുകളും സന്ദര്ശിച്ചു വന്നപ്പോള് നല്ല ഒരു പിടി ബ്ലോഗുകളെ അവയുടെ ആസ്വാദനം സഹിതം ഒന്ന് സമാഹരിച്ചു വച്ചാല് വല്ലപ്പോഴും അവരെ പിന്തുടരുന്നതിന് എനിക്കും ഒപ്പം മറ്റുള്ളവര്ക്കും അത് സഹായകമാകുമല്ലോ എന്നു കരുതി ബ്ലോഗ് നിരൂപണം ലക്ഷ്യം വച്ചുകൊണ്ട് വായനശാല എന്ന ബ്ലോഗ് കൂടി ആരംഭിച്ചു.
ഈ ബ്ലോഗുകളെല്ലാം എത്രകണ്ട് നിലവാരം പുലര്ത്തി, അല്ലെങ്കില് ഒരാളെ മാത്രമെങ്കിലും അതിലെ ഒരക്ഷരമെങ്കിലും തൃപ്തനാക്കിയോ എന്നൊന്നും എനിക്കറിഞ്ഞു കൂടാ. ആത്മാര്ത്ഥമെങ്കിലും, അപക്വമായ എന്റെ വാക്കുകള് ആരെയെങ്കിലും വേദനിപ്പിച്ചോ, സന്തോഷിപ്പിച്ചോ, ചിരിപ്പിച്ചോ, ചിന്തിപ്പിച്ചോ, കരയിച്ചോ എന്നൊന്നും എനിക്കറിഞ്ഞു കൂടാ. എങ്കിലും വീഴ്ച്ചകള്ക്കെല്ലാം മാപ്പു ചോദിക്കുകയും സന്തോഷം പങ്കു വയ്ക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ. എന്റെ വാക്കുകള്, ചിന്തകള് ഇവയുടെയെല്ലാം നിലവാരം നിശ്ചയിക്കേണ്ടത് അത് വായിക്കുന്നവരാണ് അവര് മാത്രം.
ഇതുവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചവര്, വിമര്ശിച്ചവര്, സ്നേഹിച്ചവര്, ഉപദേശിച്ചവര്, കളിയാക്കിയവര്, മൌനം ദീക്ഷിച്ചവര് എല്ലാവര്ക്കും സ്നേഹത്തിന്റെ ഭാഷയില് നന്ദി അറിയിക്കുന്നു. (ഒരിക്കല് മാത്രം ഒരു അനോണി എന്നെ തെറി വിളിച്ചിരുന്നു അവന് മാപ്പില്ല)
ഹൃദയത്തുടിപ്പുകളില് സ്ഥിരമായി വന്ന് ‘പോസ്റ്റിന് നീളം കൂടി’ ‘ഇതു ശരിയായില്ല’ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് എന്നെ ഉപദേശിക്കുന്ന ഒരു അനോണിയെ ഞാന് സ്നേഹപൂര്വ്വം സ്മരിക്കുന്നു. ഒരു പക്ഷേ ഞാന് ഈ ലോകത്തില് ഏറ്റവുമധികം സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു അനോണിയാണ് അദ്ദേഹം. എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കല് എന്റെ മെയില് ബോക്സിന്റെ ജാലകത്തിലെങ്കിലും തട്ടി വിളിച്ച് ‘ഞാനായിരുന്നു കൂട്ടുകാരാ അതെന്ന്’ ആ അനോണി പറയുന്ന ഒരു ദിവസത്തിനു വേണ്ടി പ്രണയാതുരനായ കാമുകനെപ്പോലെ ഞാന് കാത്തിരിക്കുന്നു.
പരസ്പരം സ്നേഹിച്ച് സ്നേഹിച്ച് സ്നേഹിച്ച് നമുക്ക് ഈ ബൂലോക ജീവിതം ധന്യമാക്കാം. തുടര്ന്നും എല്ലാവരുടെയും വിമര്ശനങ്ങളും, സന്ദര്ശനവും സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു.
സ്നേഹപൂര്വ്വം
ജയകൃഷ്ണന് കാവാലം
